Univers » De Club van Rome

Trash talk

Redactie — Wed, 27 Jul 2011 07:00:55 +0000

“En dit is een van de betere foto’s die ik genomen heb…” Deze middag toonde Benjamin ons dia’s van zijn vele wereldreizen. Het verbaasde me nog altijd dat niemand deze activiteit ge-vetoed had. Ik wist niet hoeveel foto’s van De Chinese Muur of Macchu Picchu ik nog kon zien voordat ik er hoogstpersoonlijk voor zou zorgen dat de nieuwe wereldwonderen de oude achterna gingen. Kathleen en zelfs Nico waren echter vol aandacht.
De dia in kwestie toonde een hoop afval die ergens midden in zee dreef. Een albatros steunde op een stuk plastic. “Dit is de kunststofarchipel”, zei Benjamin, “een plastic soep midden in de Stille Oceaan ter grootte van een land. Laat dit even op jullie inwerken. Er drijft een gigantisch plastic eiland in zee. Onze vervuiling heeft een land gevormd.” Hij keek mij even aan, alsof het mijn vervuiling was. Ik gooide de verpakking van mijn Bounty netjes in de prullenbak.
“Dieren die hiervan eten worden vergiftigd.”, vervolgde Benjamin, “Het afval verwoest ecosystemen. Dit is een ecologische aartsnachtmerrie.”
Ik stond op. “Dus het programma voor vanmiddag is duidelijk. De Club van Rome gaat de zee op!”, zei ik geestdriftig.
“Doe niet zo gek”, zei Benjamin, “We hebben niet eens een boot.”
“Je dia heeft me anders wel een idee gegeven, maat.”, zei Nico. Hij kwam overeind en greep naar zijn tas.
“O-o ja?”, stotterde Benjamin. Nico torende een eind boven hem uit. “M-maar ik ben nog niet klaar met mijn dia’s.”
“Ik wel.” Nico haastte zich de vergaderkamer uit. “Ik zie jullie over een half uur bij het buitenbad van Stappegoor.”

Vijfentwintig minuten later reden Benjamin en ik de parkeerplaats van Stappegoor op. Nico stond al op ons te wachten bij de ingang van het buitenbad. Hij was over het hek heen geklommen. “Hier, help me deze zakken over het hek te tillen.”
Hij wees naar enkele gevulde vuilniszakken. Met tegenzin deden we wat ons gevraagd werd, klommen daarna op verzoek van Nico zelf over het hek heen.
“Wat zit er in deze zakken?”, vroeg ik maar Nico praatte me slechts met een meisjesachtig stemmetje na. We droegen de zakken naar de rand van het buitenbad. Het warme weer van vandaag had vele zwemmers aangetrokken die in het water dreven.
“Dit wordt lachen.”, zei Nico.
“Wát wordt lachen?”, vroeg Benjamin.
Nico opende een vuilniszak. Ik zag een hoop afval. Etensresten, plastic, karton.
“Nico, is dit de inhoud van je prullenbak?”
“Niet van één prullenbak, idioot. Ik doe aan afvalscheiding. Dit is de inhoud van ál mijn prullenbakken.” Nico greep een handvol en voordat ik kon ingrijpen begon hij grote brokken afval in het zwembad te smijten.
“Jezus! Wat? Waarom doe je dit?”
“Die vervuilende rotzakken piepen wel anders als ze aan den lijve ondervinden hoe vreselijk het is om in ‘garbage island’ rond te dobberen.” Een derde en vierde dosis volgden. De badderaars hadden inmiddels door wat er aan de hand was en raakten in paniek. Een man was met zijn ene hand verstrikt geraakt in een plastic zak en met de ander in een pizzadoos. Een vrouwtje spartelde hulpeloos in het rond, sinaasappelschillen in haar haar en een verlengsnoer om haar nek.
“Nico, dit kun je niet maken!”, zei Benjamin. Nico gaf hem een duw en hij belandde in het zwembad.
“Dit heeft jullie vervuiling veroorzaakt!”, riep Nico naar de mensen, “Jullie hebben dit over jezelf afgeroepen. Dit is het monster dat jullie hebben gemaakt! Zijn naam is Afval!” Hij smeet een oude dame een halfvol pak witte rijst naar het hoofd.
Er was in de wijde omtrek geen badmeester te bekennen dus het was aan mij om in te grijpen. In een vuistgevecht zou ik hem nooit verslaan, daarom greep ik op goed geluk een bananenschil uit de container en wierp die op de grond, vlak voor Nico’s voeten. Het werkte. Toen hij een stap achteruit deed om een leeg pak karnemelk te ontwijken dat door een tiener werd teruggegooid, gleed hij uit, landde met een plons in het water.
“Drommels!”, vloekte hij, en hij klampte zich vast aan de blokken piepschuim, de potten pindakaas en kartonnen dozen die naar het midden van het zwembad dreven en daar een eiland vormden…

Road to nowhere

Redactie — Wed, 20 Jul 2011 07:00:31 +0000

“De Raad van State? Ze kunnen het beter de Raad van Háters noemen!”, brieste Benjamin.
“Wat is het nu weer?”, vroeg ik verveeld. Ik voelde me niet bijzonder geroepen de hoogste bestuursrechter van Nederland een hand boven het hoofd te houden. Haar voorzitter was nota bene de Koningin der Nederlanden!
“De Raad van State heeft alle bezwaren van milieuverenigingen tegen het doortrekken van de A4 tussen Delft en Schiedam van de kaart geveegd!” Om zijn punt te illustreren veegde Benjamin het kaartenhuis dat ik daar zo zorgvuldig had neergezet van tafel. “Zeven kilometer autoweg! Alsof we nog niet voldoende hebben!”
“Auto’s”, zei ik om hem te treiteren, “Vroem vroem.” Ik gaf een zwaai aan een onzichtbaar stuur.
“Precies!”, zei hij, “Dit is een zwarte dag voor al diegenen die niet van geluidsoverlast of verminderde luchtkwaliteit houden! Dit is als een enorme laars die voor de rest van de geschiedenis op het gezicht van de mensheid stampt!” Benjamin liep rood aan. Ik had hem nog nooit zo boos gezien. “Dit is toch… Je zou er spontaan stoeptegels van viaducten van gaan gooien!”
“Nou nou…”
Hij leunde op de vensterbank, staarde naar buiten, over de campus. “Ik heb de toekomst gezien en Nederland ligt vol met asfalt, gestort door de bedrijfslobby. Hier wil ik mijn kinderen niet opvoeden. Ik heb het gehad! Ik vertrek naar België! Daar besluit men niet zomaar om het hele land vol wegen te proppen!”
“Op het moment besluit men er inderdaad bijzonder weinig.”, zei ik.
Benjamin begon een tas in te pakken, en nog geen vijf minuten later stormde hij in zichzelf mompelend het gebouw uit, stapte zijn geleende Hybride in en zoefde stilletjes weg.

Een half uur later keerde hij onverrichter zake terug, smeet zijn reistas neer en plofte neer op de bank. “Er stond file op de weg.”, zei hij, “Ik ga anders morgen wel…”

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot

Not aMuzed

Redactie — Mon, 11 Jul 2011 07:00:33 +0000

Ik was een hele middag bezig met het verbergen van enige pakketjes bier op de campus. Een sixpack belandde onder een in het oog springende boom langs gebouw C, want ‘X marks the spot’. Een paar flessen witbier hield ik koud in het water en een flesje Schrobbelaer verborg ik tussen de eieren in een vogelnestje.
Het was omslachtig en moreel onverdedigbaar, maar het was tegelijkertijd niet alsof ik als arm en zielig student nog een keus had. Aan alle kanten werd ik kaalgeplukt. Al mijn hobby’s werden mij afgenomen; geen groen, geen cultuur en nu ook al geen zelf meegebrachte dranken bij de Muzenconcerten, die bovendien geen Muzenconcerten meer genoemd mochten worden.
Wat kon een man anders doen dan een paar dagen tevoren verspreid over het grasveld op de campus een aantal noodrantsoenen verstoppen, die hij op de avond zelf kon aanslaan opdat hij niet voor het bier hoefde te betalen? Het was niet juist, dat wist ik, maar ik was een man aan het eind van mijn Latijn.

Toen ik de volgende dag terugkeerde, zag ik dat mijn plan al in duigen lag. Een drietal wankelend waggelende en kwakend kwatstende eenden passeerde me. Ze waren duidelijk lazarus, op weg naar een afterparty in het bos.
Ik rende naar de vijver en constateerde dat mijn flessen witbier onderwater waren geopend, open gewrikt door de eenden of kapotgeslagen tegen de waterkant. Het bier had zich met het water vermengd. Zelfs de vissen oogden tipsy.
Het zou toch niet zo zijn dat mijn volledige voorraad teloor was gegaan? Haastig rende ik naar het nest Schrobbelaer, om te constateren dat zowel flesjes als eieren door een roofdier moesten zijn buitgemaakt. De voorraad die ik onder de brede boom had begraven ontbrak eveneens; een hond, mol of das moest er mee vandoor zijn gegaan. Dezelfde dieren die ik doorgaans beoog te beschermen hadden zich tegen mij gekeerd!
Uiteindelijk heb ik een plastic zak vol Grolsch in een van de prullenbakken langs het grasveld gemikt. Ik ben benieuwd of ze er woensdagavond nog liggen.

Boring

Redactie — Mon, 04 Jul 2011 15:00:12 +0000

Ik was nog nooit in een mijn geweest. Wel een keer in een grot, maar dat telde niet. Zodoende had ik geen idee hoe een gasboring in zijn werk ging.
“Wat is er dan zo erg aan Schaliegas?”, wilde ik weten, “Sorry hoor, maar ik vind de gedachte dat er grote bellen gas onder mijn voeten liggen onaangenaam. Laten ze het dan maar lekker opboren.”
“Het werkt als volgt”, zei Edje, die een jaar Technische Aardwetenschappen had gestudeerd in Maastricht, “Laten we zeggen dat deze sinaasappel een mijnbel is. En deze pen is de boor.” In zijn ene hand hield hij een sinaasappel en in de andere een pen. Ik zag dit al misgaan, maar zei niets.
“Bij een normale gasboring gaat het ongeveer zo”, zei Edje. Hij ramde de punt van de pen in de sinaasappel. Er vielen geen gewonden. “De boor bereikt de gasbol, en het gas stroomt uit zichzelf door het ontstane gat naar boven, waar het wordt gewonnen.”
“Aha.”, zei ik, vooral om het gevoel te hebben dat ik bijdroeg aan het gesprek.
“Bij Schaliegas zit het anders. Schaliegas zit doorgaans niet in een bel, maar in de grond, in de rotsen zelf, en moet daaruit worden losgewrikt. Dus zijn een sterkere boor en meer boorgaten benodigd om te wrikken en het gas als het ware naar boven te peuteren.” Hij begon de pen door het middelste van de sinaasappel te halen, alsof hij een pompoen bewerkte voor Hallowe’en. Vruchtvlees spatte in het rond, landde op zijn bril.
“Het levert een puinzooi op”, zei hij, “Veel meer trillingen, want er moet echt hard geboord worden. Het gevaar dat er gassen vrijkomen. Methaan.”
“Dat is nog niet bewezen”, zei ik.
“Nee, er is nog niets bewezen”, zei Kathleen, “Dat is net het probleem. Het is een nieuwe methode, en we hebben geen idee wat er staat te gebeuren.” Haar gezicht betrok, terwijl ze haar blik naar de grond richtte. “We hebben geen weet van wat we doen ontwaken daar beneden…”
“Wil iemand deze sinaasappel nog?”, vroeg Edje, “Anders eet ik hem zelf.”
Weldra was het zover, en zouden bij Boxtel de eerste proefboringen naar Schaliegas plaatsvinden, de fossiele brandstof die al onze problemen zou oplossen, totdat zij op was en er een nieuwe fossiele brandstof aangeboord zou moeten worden.
“Uiteindelijk zal het wel meeval…”, zei ik, op hetzelfde moment dat de grond onder ons begon te beven en trillen. Ik greep me vast aan een kast. “Holy shit, ze zijn al begonnen!”
“Niet echt…”, zei Kathleen, die uit het raam wees, naar de vrachtwagen die zojuist door de straat was gereden.

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot

Mundial (2)

Redactie — Mon, 27 Jun 2011 17:00:24 +0000

De Club van Rome was nog altijd vertegenwoordigd op festival Mundial. Zelf was ik hier voor de concerten, maar mijn clubleden Benjamin en Pedró hadden andere voornemens. Opnieuw dreigden hun ambities mijn plezier in de weg te staan.
Met lede ogen zag ik toe hoe Benjamin zijn plannen om het Leijpark schoon te houden in werking zette. Hij had inmiddels een leger van straatschoffies – kwijtgeraakte en verwilderde kinderen van festivalbezoekers – opgetrommeld, die hij instrueerde om overal op het festivalterrein naar afgedankte plastic bekertjes en ander afval te zoeken en deze naar hem te brengen, naar de container die hij als hoofdkwartier had verkozen.
“Voor elke twintig bekertjes die jullie me brengen, krijgen jullie één zakje chips.”, zei hij. Hij zwaaide met een klein zakje lays. “Ik heb gewoon, paprika, bolognese, cheese & onion.”
Hier hadden de kinderen wel oren naar. Ze stoven op weg, richting het World Stage, het Fontys Stage, de Here Be Dragons… Ik zag hoe de brutaalsten onder hen de lege bekertjes uit de handen van nietsvermoedende festivalgangers plukten.
“Benjamin”, zei ik, “Ik vind dit wat onverantwoordelijk.”
“Onverantwoordelijk? Niet ik!”, riep hij, “Onverantwoordelijk zijn de ouders die hun kinderen meesjouwen naar een festival, om vervolgens muziek te staan luisteren en hun kroost uit het oog te verliezen. Ik geef deze arme kinderen een doel. Ze hebben er zeer veel plezier in. Zie maar.”
Een van de rekels trok Benjamin aan zijn mouw en gaf hem een stapel plastic bekers. Benjamin aaide hem over zijn bol en gaf hem een zakje paprika-chips.
“Zo. Dat is snel.”, zei hij, “Het handige is dat ze zo klein zijn. Ze glippen overal tussendoor, vinden afval dat wij lange mensen over het hoofd zouden zien. Ren, mijn kleine vogeltjes, ren en reinig!”
“Je doet maar. Ik heb hier genoeg van”, zei ik. Ik keerde Benjamin en Pedró de rug toe en haastte me naar de tent waar Boef en de Gelogeerde Aap nu optraden, om halverwege mijn route te worden verrast door een apocalyptische regenbui waartegen Noach U zou hebben gezegd.
Dan maar geen concert. Ik zocht haastig onderdak in een gekantelde container, die bij nader inzien toebehoorde aan een driekoppig promotieteam van Tilburg University dat in een hoekje verveeld de Univers zat te lezen.
“Het loopt nog niet echt storm, hè?”, zei ik hen, maar mijn woorden werden verdronken toen de wolken tegelijkertijd een salvo hagel richting festivalterrein afvuurden. “Maar gelukkig staan jullie het hele weekend droog!”
“Hee!”, zei een meisje beledigd.
Ik werd rood. “Zo bedoelde ik het niet.”

Toen de regenbui eindelijk ophield en ik het Fontys Stage bereikte, waren Boef en de Aap reeds vervangen door een Belgische soulband. Daar kwam ik niet voor! Teleurgesteld keerde ik terug naar de container die eerder door De Club van Rome was gecharterd. Ik kon mijn ogen niet geloven toen ik zag wat hier in de tussentijd was gebeurd.
Benjamins inzamelactie was een doorslaand succes. Pedró de architect had de plastic bekertjes die de kinderen hen hadden gebracht – het moesten er honderden zijn – in elkaar gestoken en er meubels van gemaakt, voor in de container. Ik zag een klein plastic tafeltje, een plastic deurmat en zelfs een plastic prullenbak. Mijn aandacht werd echter getrokken door de grote plastic troon, waarop Benjamin nu als een Afrikaanse krijgsheer gezeteld was, omringd door tientallen kindsoldaten.
“Het is gelukt”, zei hij, “Het festivalterrein wordt schoongehouden, en deze kinderen houden van me. Prachtig, niet?”
“Gefeliciteerd, kolonel Kurtz”, zei ik, “Je hebt zojuist de kinderarbeid uitgevonden.”
“Je liegt!” Benjamins gezicht vertrok in een geschokte grimas. Hij blafte iets naar zijn kleine volgelingen, en voor ik wist wat me overkwam werd ik hardhandig door een vijftal tienjarigen naar buiten geëscorteerd en ergens ter hoogte van het World Stage in de modder gegooid. Tot overmaat van ramp pakten ze me mijn plastic bekertje bier af voordat ze de mensenmassa indoken, als eksters op zoek naar een sieraad.
“Hij was nog niet leeg!”, riep ik hen na, “Er zat nog een bodempje in!”

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot

Mundial

Redactie — Wed, 22 Jun 2011 20:23:41 +0000

De deur van de kamer zwaaide open, en Benjamin kwam binnen. “Zei er iemand Mundial?”, vroeg hij, zwaaiend met drie tickets.
“Nee.”, zei ik, “Nee, in het geheel niet. Niet eens iets dat er op leek.”
“Kun je nagaan! Nou, in ieder geval, ik heb dus nog een ticket over. Voor Mundial.”
“Oh ehm…” Ik twijfelde. “Het is dit weekend al, of niet? Ik weet niet of ik ka…”
De man die tegenover mij aan tafel zat, kuchte en wees op zijn horloge. “Neem dat kaartje nou maar.”
“Oh. Eh… Ik… Uiteraard.” Ik stopte het kaartje in mijn tas.
“Het wordt echt knallen dit weekend”, zei Benjamin. Hij liep naar het raam en keek uit over de campus. “Moby komt. Ken je Moby?” Hij begon te neuriën; ik meende enkele tonen uit ‘Natural blues’ te herkennen. “Ken je dit?” Hij begon te zingen. “Oh laddie, travel so high…”
“Eh. Ja. Leuk. Zeg Benjamin, ik zit nu alleen wel midden in een mondeling tentamen.”
Benjamin draaide zich om en keek naar de professor wiens werkkamer hij was komen binnenvallen, alsof hij hem nu pas zag. Hij werd rood. “Óh. Sorry. Ik had geen idee. Ik zie je morgen. Om een uur bij het Leijpark, dan pikken we Boef en de Aap nog mooi mee.” Met die woorden verliet hij de kamer.
“Nu, waar waren we?”, peinsde de professor.
“De laatste vraag?”, probeerde ik.

Vierentwintig uur later en een zeven voor het mondeling tentamen rijker, arriveerde ik bij de ingang van het Leijpark. De lucht zag er donker uit maar ik had de oproep van het festival om pas na 17 uur te komen in de wind geslagen; waarschijnlijk stak daar toch een list om de verzekering op te lichten achter.
Benjamin stond me op te wachten en hij had de Portugese architect van de Club van Rome, Pedró Escobar del Villalobos, in zijn kielzog.
“Olá!”, zei Pedró.
“Het is een festival met wereldmuziek”, verduidelijkte Benjamin, “Ik dacht dat hij zich er wel thuis zou vinden.”
“Fair enough”, zei ik, “Maar ik wil wel naar de Jeugd.”
“Ah, il Juventude di Hoje Dia”, zei Pedró enthousiast, “Perfectemento!”
“Ik denk dat wij het heel goed gaan vinden.”, zei ik.
We begaven ons het festivalterrein op, passeerden podia, tenten en kraampjes van diverse instanties als de gehoorschade-stichting en de Tilburgse universiteit.
“Eigenlijk zou De Club van Rome hier ook een kraampje moeten hebben, waar we mensen voorlichten over de vele nuttige functies van prullenbakken en vuilniszakken.”, besloot Benjamin, “Zo moeilijk is dat volgens mij niet.” Hij liep richting een leegstaande container en begon er enkele stoelen en zitzakken heen te slepen. “Kom op luitjes, het is voor een goed doel.”
Ik keek op mijn horloge. “Maar over vijf minuten begint het concert van Boef & De Gelogeerde Aap.”
Benjamin keek teleurgesteld. “Wat is nu belangrijker? Het redden van het milieu of naar een concert, wat in principe elke week kan? Vergeet niet dat ík je hier gratis binnen heb gekregen…”

HOE GAAT DIT VERDER? ZULLEN ONZE HELDEN OP TIJD ZIJN VOOR HET CONCERT VAN BOEF & DE AAP? EN WORDT HET MILIEU NOG GERED? WORDT SPOEDIG VERVOLGD.

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot

Arme muis

Redactie — Wed, 15 Jun 2011 10:00:07 +0000

Mijn tante is uit de Partij voor de Dieren gezet. Opgeblazen verhalen deden al weken de ronde, op familiefeesten, borrels en diverse internetfora. Wildvreemden spraken schande over haar. In een uitzending van Knevel & Van den Brink noemde Marianne Thieme haar de grootste ramp voor de natuurbescherming sinds de Exxon-Valdez.
Afgelopen weekend, bij de verjaardag van een vader, vernam ik het verhaal uit eerste hand en kreeg ze de kans haar handelen te rechtvaardigen. Ik vroeg haar wat er de betreffende avond werkelijk was gebeurd.
“Er zat een muis bij mij in huis”, begon ze.
“Hoe is dat mogelijk?”, onderbrak ik, “Je hebt twee katten.”
De katten in kwestie, een Boris en een Sasja, hadden de muis blijkbaar mee naar binnen genomen, met het voornemen ermee te spelen. Toen ze genoeg van hem hadden, was hij op de vloer blijven liggen.
“Hij lag in de huiskamer. Ik dacht dat ‘ie dood was, maar toen ik hem op wilde pakken, bleek hij nog te leven. Hij piepte, ik deinsde achteruit…”
“Hij was waarschijnlijk banger voor jou dan jij voor hem.”
“Onmogelijk”, zei mijn tante, “Ik ben op een stoel gaan staan.”
“Oei.”, zei ik, “En toen?”
Na luttele pogingen de muis van haar eigendom te verjagen, was mijn tante op het idee gekomen een van de katten op te pakken en handmatig naast de muis te plaatsen, opdat hij hem op zou eten.
“En werkte dat?”
“Boris begon zichzelf te likken. Totaal geen interesse in de muis. Tja, die katten eten natuurlijk alleen muizen als het moet. Bij mij krijgen ze Whiskas.”
“Oei.”
“Na een paar minuten kwam de muis overeind en hij rende naar de keuken. Daar wilde ik hem niet hebben.”
“Nee.”
“Het was midden in de nacht. Ik wist niet wat ik moest doen.”
“Tja.”
“Het duurde even, maar ik heb me vermand en ben hem achterna gegaan.”
“En toen?”
“Hij zat nog in de keuken, piepend in een hoekje. Er zijn daar geen schuilplaatsen. Ik durfde hem niet bij zijn staart te pakken. Dat was het eerste plan.”
“Maar dat werd het niet?”
“Ik was bang dat hij op mijn hand zou klimmen en me zou bijten. Ze verspreiden ziekten, nietwaar?”
“Dat zijn ratten.” Ik zag haar bleek wegtrekken en besloot mezelf te censureren. “Of ook muizen? Ja, volgens mij verspreiden muizen ook ziekten. Alle kleine knaagdieren eigenlijk.”
Het bleef even stil. Ik vond het zielig voor mijn tante. Dit deel van het verhaal was door alle kwaadsprekerij naar de achtergrond verdwenen. “Dus moest hij sterven?”
“Ik heb hem met een blok hout doodgeslagen”, zei mijn tante, “ Daarna heb ik voor hem gehuild en gebeden, en hem aan zijn staart opgepakt en van mijn balkon gegooid.”
“Niet begraven?”
“Nee.” Ze werd bleek. “Moest dat dan?”
“Oei. Dat betekent dat hij naar de hel gaat. Weet je of het een islamitische muis was? Die moet je met hun gezicht naar Mekka begraven…”
“Ik heb hem uit zijn lijden verlost.”, hield mijn tante vol.
“Correctie”, zei ik, “Je bedoelt dat je hem uit jóuw lijden hebt verlost. Waarna de rest van Nederland er een olifant van heeft gemaakt…”

De econoom

Redactie — Thu, 09 Jun 2011 05:00:44 +0000

“Je zult toch ook wel positieve ervaringen met het milieu hebben?”, drong ik aan maar de economiestudent op wie Aarsmans camera gericht was bleef stug volhouden dat het milieu hem gestolen kon worden.
“Ik heb er niets mee. Ik wíl er niets mee hebben. Ik ben een econoom. Wij geven niets om dieren en planten. Wat kan mij de natuur schelen?” Deze econoom, een willekeurig gekozen testsubject, was zo snood in zijn opvattingen dat hij de liefdesbaby moest zijn van alle milieuhaters die ik ooit had ontmoet. Hun DNA was in al zijn slecht doordachte uitspraken terug te vinden.
“Nou doe je het er gewoon om”, zei ik, “Je stelt je aan. Je klinkt alsof het milieu je familie vermoord heeft en je hond een schop heeft gegeven.”
“Ik heb er toch geen last meer van als er een paar kamsalamanders uitsterven?”
“Nee, maar je kinderen wel.”
“Mijn kinderen hoeven niet met salamanders te spelen. Die geef ik computerspelletjes en racewagens.”
“Dat is een ontzettend egoïstische school van denken.”
Dit bleek een pittig verhoor. We hadden ons teruggetrokken in een van de lokalen in die Escher-esque nachtmerrie van een gebouw P, waar ik had plaatsgenomen achter een lessenaar. Het interviewsubject zat achter een bankje en Arend Aarsman, mijn cameraman, liep olijk in- en uitzoomend door het lokaal, voortdurend op zoek naar een nieuwe invalshoek. We waren van plan een documentaire te maken, ter lering en vermaak, over hoe de gemiddelde Tilburg University-student meer voor het milieu kon doen. Dan moest zo’n student wél openstaan voor dialoog (en het liefst ook voor onze monoloog).
Ik stond op. “Er moet toch wel íets zijn dat je ophebt met het milieu?”
“Nee. Niets.”
“Boswandelingen? Vossen? De stralende glimlach van een paardenbloem?”
“Schei uit zeg. Gaat dit interview nog lang duren?”
“Zo lang als nodig is.”, zei ik. Ik zou hier niet vertrekken voordat ik deze ziel gered had. “Wat is je lievelingsdier?”
“Een hond.”
“Een hónd?”, riep ik uit, “Dat is het stomste dier van allemaal! Nou ja, op de eend na.”
“Eenden vind ik ook wel leuk.”
Daar was de druppel. Ik sloeg hem met vlakke hand in zijn gezicht.
“Hee!”, riep hij, “Wat heeft dat te betekenen?”
“Zo voelt een grasspriet zich als jij er met je lompe poten op gaat staan!”, riep ik, “Je bent een slecht voorbeeld en een nog slechter mens!”
De student kwam overeind en wilde me terugslaan maar herinnerde zich dat de camera op hem gericht was.
“Sla me en dit filmpje gaat naar tien universiteitskranten in het hele land.”, zei ik, “Hup! Weg! Scheer je weg! Foei, jij Barabbas! Ga maar lekker olie loodsen in zee! Ik hoop dat je kinderen over veertig jaar op het barre maanoppervlak moeten wonen!”
Met een woedende blik blies hij de aftocht. Buiten zag ik hem enkele kluiten uit het gras schoppen.
“Moet ik door blijven filmen?”, vroeg Arend Aarsman.
“Laten we dat nou maar niet doen.”, zuchtte ik.

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot.

Eco-docu

Redactie — Tue, 31 May 2011 16:00:10 +0000

Het idee was zo simpel dat we ons er achteraf over zouden verbazen dat we er niet eerder op waren gekomen. “Propaganda!”, riep Kathleen tijdens een vergadering uit. “We maken een eco-documentaire! Een ‘ecomentaire’! Dát is de uitgelezen manier om eco-aandacht te krijgen.” Na het debacle met onze ’spin doctor’ waren we hard op zoek naar nieuwe manieren om positieve aandacht te genereren voor De Club van Rome.
“Niet zo snel, Goebbels”, zei ik, “Wat bedoel je precies?”
Ze wees naar Arend Aarsman, de voorzitter van Flimvereniging Cinema die noodgedwongen bij onze vergaderingen zat omdat we geen eigen vergaderruimte hadden. “Let maar niet op mij!”, riep hij steeds.
“Aarsman heeft een camera. Wij hebben een doel.”
“Aha!”, zei Benjamin, “Geen slecht idee. We maken onze eigen ‘Inconvenient Truth’. Maar dan ehm… ongemakkelijker.”
“Ik denk zelf aan een apocalyptische actiefilm over het Eind der Tijden”, zei Aarsman.
“Ik speel de President!”, riep ik onmiddellijk.
“Ik speel de President!”, riep Benjamin net een seconde te laat, “Ah, verdomd.”
“Niemand speelt de President”, zei Kathleen, “Het wordt een documentaire.”

Aan het eind van de dag hadden we, gezeten op het terras van de Esplanade, een concept op papier gehamerd. Met tegenzin had ik afstand gedaan van het idee om een apocalyptische rampenfilm te maken. Met ons bescheiden budget en Aarsmans ’snuff film’-camerawerk was dat waarschijnlijk toch niets geworden. In plaats daarvan zouden we bekende en minder bekende mensen interviewen over de groene Apocalyps en hun leven, het geheel aaneen monteren en er een conclusie achteraan plakken met als boodschap ‘Nederland doet niet voldoende om de groene Apocalyps te voorkomen’.
“Hebben we ook al een idee welke bekende Nederlanders we willen vragen?”, vroeg Benjamin.
“Guus Meeuwis”, zei Kathleen dromerig, “Ik hoor dat zijn microfoon op groene stroom loopt en dat bij zijn concerten bewust geen lichtspots gebruikt. Hij is zo’n héér.”
‘Guus Meeuwis’, schreef Edje trouw op, “Wie nog meer?”
“De échte Femke Halsema”, stelde Benjamin voor.
“Kees Bastmeijer!”, riep ik, “Hij heeft geloof ik ooit een boek geschreven.”
Meer namen volgden, en al snel hadden we het punt bereikt dat elke naam die ons te binnen schoot op papier belandde. Marco Borsato! Boer Richard! Barry Atsma!
“Dit wordt zo wat ongeordend. Waarom houden we het niet gewoon bij de man op de straat?”, stelde Benjamin voor, “Dat is gemakkelijk en goedkoop. Kijk, daar heb je er al een. Hee, jij daar! Kom eens hier!”
“Lik mijn reet!”, riep de voorbijganger, die in een sprint uitbrak toen Nico overeind kwam en zijn kant op stormde.
“Okee, misschien moeten we toch eens iets méér hebben dan ‘man op de straat’.”, gaf Benjamin toe, “Waarom is iedereen op deze campus altijd zo onbeleefd?”
“Het is een kwestie van de juiste aanpak vinden. Laat mij maar.”, zei ik. Ik zette mijn handen als een toeter op mijn mond en riep naar de passerende groepen studenten: “Hee luitjes! Iemand interesse om in een FILM mee te spelen?”
Het was even stil. Toen kwamen vijf, zes studenten schouderophalend onze kant op gesjokt. “Uitstekend.”, zei ik, “Aarsman, houd je camera paraat. We gaan een film maken.”

De Club van Rome wordt gevormd door een vijftal idealisten dat – met wisselend succes – duurzaamheid op de campus promoot.

Let them eat cake

Redactie — Wed, 25 May 2011 16:00:19 +0000

Vanaf een kraampje in het centrum van de campus werden vandaag door vrijwilligers van De Club van Rome stukken cake uitgedeeld aan voorbijgangers. Het ging om niets minder dan groene, biologische cake, bespoten met een groenkleurige glacé.
‘Who’s afraid of green?’, luidde ons devies en we daagden nietsvermoedende studenten uit om een hapje heerlijke groene cake te proberen, gewikkeld in een servet waarop tips over duurzaam leven waren geprint. We waren zelf nog het meest verbaasd toen onze actie een doorslaand succes bleek en we al na een half uur cake tekort kwamen.
“Hoe is dit toch mogelijk?”, vroeg Kathleen, “We hebben gisteren genoeg cakes gebakken om een klein ontwikkelingsland te voeden.” Ze wendde zich tot Benjamin, Edje en ondergetekende. “Hoe groot zijn de plakken die jullie afsnijden?”
“Plakken?” Ik hoorde de paniek in Edje’s stem. “Ik dacht dat we hele cakes weggaven?”
Kathleen gaf hem een venijnige klap tegen zijn achterhoofd, waar hij zelfs een beetje van ging bloeden. “Ja, op díe manier komen we wel door de cakes heen.”
Dit verklaarde waarom ik even tevoren een dikke jongen in zijn eentje een hele cake had zien verorberen, ‘Matilda’-style. “Het was misschien niet mijn beste moment”, gaf Edje toe.
“Wat doen we nu?”, vroeg ik, met een angstig oog op de groepen hongerige studenten die ons kraampje als hyena’s omcirkelden, schreeuwend om taart. “De geruchten zijn de campus op dat we cake uitdelen, en we hebben nog maar een halve cake over. We komen hier niet levend vandaan zonder een zoenoffer!”
“Geen zorgen.”, zei Benjamin, “Het geluk wil dat ik thuis nog een paar cakes heb liggen. Houd ze bezig. Ik ben zo terug.”
“Wie laat er in godsnaam zomaar cakes rondslingeren?”, vroeg ik, maar hij was al weg gerend. Kathleen sneed enkele flinterdunne plakjes van de overgebleven cake om de hyena’s stil te houden en zo zaten we de tijd uit tot Benjamin terugkeerde.
“Er komt spoedig meer cake”, bleef Kathleen maar zeggen, “Nog even wachten. Nog even…” Zo nu en dan waagde een van de hongerige studenten een uitval naar ons kraampje, en dan wierpen we rotjes naar zijn voeten om hem op afstand te houden. Onderschat nooit de kracht van een gratis cake.

Een kwartier later kwam Benjamin in volle vaart aanfietsen. Hij haalde zijn rugzak leeg en smeet een drietal cakes op tafel. “Zoals beloofd. De middag is gered. Maar goed dat ik zo van cakes houd.”
“Dank je, Benjamin.” Kathleen verdeelde de cake in kleinere stukjes. “Komt u maar.” Dit lieten de studenten zich geen twee keer zeggen. Gratis cake! Mieters!
Zelf tastte ik ook toe, want doodsangst maakte hongerig. “Lekker joh”, zei ik tegen Benjamin, “Wat zit er allemaal in deze cake?” Ik keek naar de kleine, groene spikkels in het midden van de cake tot ik er licht in mijn hoofd van werd en ik niet zeker wist of ik ze me verbeeld had.
“Nou ehm… Het gebruikelijke”, begon hij, “Bloem, boter, eieren, melk, vanillesuiker… En ehm… wat van mijn persoonlijke voorraad.”
“Je persoonlijke voorraad? Van wat? Cacao of zo?”
“Nee… niet helemaal. Hoewel het wel van een plant komt.”, zei Benjamin aarzelend, “Ik eh… Hee, de studenten worden er wel een stuk relaxter van, moet je zien.”
Meerdere studenten waren op de grond gaan zitten, terwijl anderen hysterisch lachten. Een kerel was naar de fontein gerend en beweerde dat er haaien in zaten en een meisje was ervan overtuigd dat de hemel in brand stond.
“Mijn God”, zei ik, “Ik denk dat ik even ergens moet gaan zitten.” Wankelend begaf ik me richting het dichtstbijzijnde toilet.
Ik had zojuist twee-en-een-halve plak space-cake verorberd.