Kaarsjes, foto’s en verhalen: studenten brengen slachtoffers van Iran dichtbij

Een zee van foto’s, kaarsjes en rozen kleurde gistermiddag de Tilburgse campus. Aanleiding waren de demonstraties die op 8 en 9 januari in Iran plaatsvonden, waarbij naar schatting zo’n 35.000 mensen om het leven kwamen. Iraanse studenten organiseerden een herdenking naast de bibliotheek om bewustwording te creëren en de slachtoffers een gezicht te geven.

De demonstraties leidden tot het bloedigste optreden van de autoriteiten sinds de Islamitische Revolutie van 1979. Dat blijkt ook uit de persoonlijke verhalen die langzaam naar buiten komen. ‘De vrouw die je hier op de foto ziet, is in het bijzijn van haar zoon neergeschoten. Ze gebruikte alleen haar stem, wat gewoon een mensenrecht is, maar reden genoeg was voor de autoriteiten om haar van het leven te beroven’, vertelt Faezeh, student Psychologie en bezoeker van de herdenking.

De onvrede komt met name voort uit de enorme stijging van de inflatie in Iran. Deze inflatie is rechtstreeks verbonden met de heersende corruptie in het land. Daardoor is leven voor steeds meer Iraniërs een kwestie van overleven geworden. ‘Alles is zo duur geworden dat mijn familie een pak yoghurt alleen nog maar in drie termijnen kan betalen’, vertelt Faezeh.   ‘En er zijn nauwelijks regels in het land, waardoor je nooit weet wat je te wachten staat’.

Pijn werkt door

Om de slachtoffers een gezicht te geven, worden de foto’s met namen en leeftijden gepresenteerd, wat ze erg dichtbij brengt. Dat maakt de gebeurtenissen extra invoelbaar. Langzaam vormt zich een kring van aanwezigen rondom de tijdelijke gedenkplaats. Sommigen steken een kaarsje aan, anderen kijken in stilte naar de foto’s.

‘Als ik naar deze foto’s kijk, begint mijn hele lichaam te trillen. Dan besef ik dat in een paar dagen tijd zoveel kinderen hun ouders verloren zijn’, vertelt een studente sociologie en mede-organisator van de herdenking, die niet met naam genoemd wil worden.

‘Door de internet- en telefoonblokkade die vanaf 8 januari ingevoerd werd, kon ik mijn eigen moeder niet meer bereiken,’ gaat de studente sociologie verder. ‘Ik heb niet meer kunnen eten en slapen. Op het moment dat ik haar eindelijk weer sprak, kwam het besef binnen dat zoveel kinderen deze moederliefde nooit meer kunnen ervaren. De pijn van deze twee dagen stopt niet hier, maar zal nog generaties lang doorwerken’.