Van de Verberneflat naar het stadhuis. Het verhaal van wethouder Yusuf Çelik

Hij groeide op in armoede en moest tijdens zijn studietijd voor zijn eigen geld zorgen. Zijn ouders zagen hem het liefst advocaat worden, maar Yusuf Çelik besloot anders. ‘Ik ben volhardend in alles wat ik doe.’

Sinds 2022 is Yusuf Çelik wethouder Wonen, Wijken en Integratie. Univers spreekt hem in het Tilburgse stadhuis, midden in de campagnedrukte. Samen met wethouder Evelien Kostermans is Çelik namelijk lijsttrekker voor GroenLinks-PvdA. Maar voordat we het over de gemeenteraadsverkiezingen hebben, wil Univers eerst weten hoe Yusuf Çelik (46) zijn studententijd beleefd heeft.

Wat voor student was jij?

‘Ik ben wat je noemt een stapelaar: begonnen op de mavo en uiteindelijk doorgestroomd naar de universiteit. In 1999 kwam ik vanuit mijn geboorteplaats Enschede naar Tilburg om bij Fontys marketing, sport en communicatie te volgen.

‘Maar daarin miste ik de inhoudelijke verdieping. Dat vond ik na het behalen van mijn bachelor wel in de master vrijetijdswetenschappen aan de universiteit.

‘Als zoon van een textielarbeider heb ik altijd mijn hart gevolgd, ondanks dat mijn ouders het belangrijk vonden dat ik advocaat zou worden. Door mijn eigen weg te kiezen kwam ik op het hbo in de sport terecht en op de universiteit heb ik me daar verder in vastgebeten.’ Lacht: ‘En kijk, nu ben ik wethouder.’

Hoe was het voor jou om tegen de wens van je ouders in te gaan en niet voor een rechtenstudie en carrière als advocaat te kiezen?

‘Ingewikkeld. Ouders hebben altijd het beste met hun kind voor. Soms willen ze je een bepaalde richting opsturen, omdat jij dan de kansen kunt pakken die zij nooit kregen. Toen ik vertelde dat rechten niet bij mij past en dat ik voor vrijetijdswetenschappen zou gaan, vroegen zij zich af of ik daar wel iets mee kon worden. Nou pap en mam, daar kun je wethouder mee worden.

‘Wat het ingewikkeld maakt, is dat mijn ouders een bepaald referentiekader hebben. Zij denken: als advocaat verdien je goed, dat biedt bestaanszekerheid.’

Hoe ben je met die verwachtingen omgegaan?

‘Door het ouderlijk huis uit te gaan. Enschede ligt twee en een half uur van Tilburg, dat creëert letterlijk afstand. Het was een sprong in het diepe. Sommige mensen verdrinken, anderen trappelen en komen boven. Er is mij wat dat betreft niks aan komen waaien.’

Wat zegt het feit dat je een stapelaar bent over jou?

‘Ik ben gewend om tegen de wind in te fietsen. Mijn ouders hadden weinig geld en ik heb achttien jaar in armoede geleefd. En tijdens mijn studie moest ik altijd zelf mijn broek ophouden.

‘Ik vind het daarom belangrijk dat iedereen binnen onze gemeente mee kan doen. Alleen lukt het sommige mensen niet vanwege de omstandigheden waarin zij leven. Hoe zorgen we ervoor dat zij wél mee kunnen doen? Die vraag leeft intrinsiek heel sterk bij mij.

‘Het is een voordeel dat ik een wethouder ben die vanuit bepaalde ervaringen beleid kan bepalen: ik kwam letterlijk met nul euro op mijn rekening naar Tilburg. Ik heb een herkenbaar verhaal, dat maakt me als politicus ook benaderbaar.’

Hoe merk je dat in de praktijk?

‘Ik doe alles op de fiets en probeer zo veel mogelijk door wijken te fietsen om te zien hoe het daar gaat. Wanneer mensen me aanspreken, maak ik tijd voor ze.

‘De gemeente wordt wat mij betreft te vaak gezien als een bedrijf. Maar we zijn een door waarden gedreven organisatie, een soort vereniging. Daarin zijn nabijheid en saamhorigheid belangrijk.’

Even terug naar jouw studententijd. Hoe zag die eruit?

‘Als student aan de universiteit was ik enigszins zoekende. Dat ik voor mijn eigen geld moest zorgen heeft daarmee te maken: ik heb gedurende mijn hele studieperiode gewerkt. Ik woonde in de Verbs, in één van de legendarische studentenflats aan de Prof. Verbernelaan. Er waren daar nogal wat huisfeestjes.

‘Mijn studententijd was hartstikke leuk, maar het was dus wel voortdurend balanceren tussen studeren en werken. Als ik uit een lange nachtdienst kwam, wilde ik heel graag naar bed. Maar dan moest ik toch meteen door naar een ochtendcollege. Het hielp als er een docent voor de groep stond die de stof interessant en levendig kon maken.’

Welke banen had je zoal?

‘Ik heb bij een callcenter en in de horeca gewerkt. Café Storm bestaat inmiddels niet meer, maar daar heb ik lang gewerkt. Dat was een leuke en gezellige plek. Natuurlijk bleef ik wel eens te lang hangen en had dat invloed op mijn prestaties. Maar al met al heb ik een supermooie tijd gehad.’

Hoe heeft jouw studieperiode jou gevormd?

‘Ik ben volhardend in alles wat ik doe. Mijn ervaring is: als je iets wilt, dan moet je je best doen om er iets van te maken. Die boodschap geef ik mijn twee kinderen ook mee.

‘En ik leerde mijn vriendin in die periode kennen. Ze studeerde zelf niet, maar ze is een echte Tilburgse. Ik ben voor de liefde in Tilburg gebleven. We wonen met onze kinderen in de wijk Jeruzalem.’

Wat is het verschil tussen Yusuf die net afstudeerde en Yusuf die nu wethouder is?

‘Terugkijkend kwam ik redelijk bleu van de universiteit af. Ik geloofde erg in de maakbaarheid van de samenleving: als ik x verzet zal y bewegen. Als wethouder, en daarvoor als gemeenteraadslid, zag ik pas hoe ingewikkeld en complex het is om iets in beweging te krijgen.

‘Zo kun je niet ineens 35 duizend woningen neerzetten. Je moet dan ook nadenken over noodzakelijke voorzieningen als scholen, huisartsen en ontmoetingsplekken. Voor al die dingen moet je toestemming krijgen. Waarom zo ingewikkeld, vraag ik me dan af. Eerst mensen, dan regels, dan beleid. Die volgorde probeer ik steeds toe te passen.’

Ervaren mensen dat in de praktijk ook zo? Het vertrouwen in zowel de lokale als landelijke politiek is erg laag.

‘De overheid is niet altijd een betrouwbare partner geweest voor burgers, kijk maar naar de toeslagenaffaire. Dus ik snap het cynisme en sentiment in de samenleving. Tegelijkertijd ontslaat dat de landelijke overheid en gemeenten er niet van om altijd goed te kijken naar waar we het allemaal voor doen: voor onze inwoners.

‘Als jij als Tilburger om wat voor reden dan ook botte pech hebt – en veel mensen in onze stad hebben dat vroeg of laat – tref je dan een overheid die zegt: oké, jouw relatie is op de klippen gelopen, maar we hebben gelukkig geïnvesteerd in tijdelijke huisvesting. Of: jammer, je zoekt het zelf maar uit? Dat zijn belangrijke keuzes die wij als college van burgemeester en wethouders maken.’

Welk advies wil jij studenten meegeven?

‘Als wethouder Wonen, Wijken en Integratie ben ik me natuurlijk zeer bewust van de situatie op de huur- en woningmarkt. Maar als het enigszins kan, zorg dan voor een prettige woonomgeving.

‘Op mijn etage in de Verberneflat had ik zestien huisgenoten. Ik vond het fijn om even een praatje te maken als ik thuiskwam. En als iemand hulp nodig had dan hielpen we elkaar. Zoek daarom een plek waar je op mensen terug kan vallen.’

Waarom is het belangrijk dat jongeren morgen gaan stemmen?

‘Omdat je lokaal het verschil kunt maken. Je hebt direct invloed op de keuzes die hier in het stadhuis gemaakt worden. Dat is lang niet in alle landen zo en wij nemen dat in Nederland misschien iets te veel voor lief. Maak dus gebruik van je stemrecht en laat je horen.’

_Advertentie.