Goede voornemens zijn belachelijk

Na de feestdagen blijven we achter met een ranzig schuldgevoel, schrijft Thomas Kaufmann. Het nieuwe jaar willen we daarom ‘extreem gezond’ aftrappen. ‘Je begint met matcha en burpees, maar voor je het weet ben je aan het opdrukken terwijl je naar een podcast luistert.’

Goede voornemens zijn eigenlijk belachelijk. Überhaupt is dat moment van 1 januari volstrekt willekeurig, maar omdat wij met ons primitieve brein overal betekenis aan denken te moeten geven, hebben we nu het gevoel dat we met een soort schone lei aan het nieuwe jaar kunnen beginnen. Alsof het 100 jaar geleden is, je net je biecht hebt gedaan en de pastoor je nog even een ferme tik op je rug geeft. ‘Maak er wat moois van pik.’

En omdat we ons net allemaal helemaal de ziekte in hebben gebachhanaald tijdens de feestdagen, blijven we achter met een soort ranzig, vadsig schuldgevoel. Waardoor we die schone lei meteen extreem gezond willen invullen. En daar duiken dan weer van die gehersenspoelde influencers op af, die je vervolgens bestoken met sport- en dieetschema’s van 75 dagen die helemaal niet gezond zijn voor een lichaam dat tot voor kort nog een bourgondisch leven leed.

Bovendien radicaliseer je daar ook weer in. Je begint met matcha en burpees, maar voor je het weet zit je per ongeluk in de ‘manosphere’ en ben je elke ochtend met een mes tussen je tanden aan het opdrukken terwijl je naar een podcast luistert waar je van andere ‘alfamannetjes’ leert hoe je het beste al dan niet plassend je territorium af kunt bakenen.

Vervolgens haal je je goede voornemens niet, omdat je in die voornemens geen ruimte laat voor feilbaarheid. Uiteindelijk bestaat er namelijk toch nog een discrepantie tussen wie we daadwerkelijk zijn en wie we zouden willen zijn. Waardoor je blijft zitten met een fles wijn, drie pakken koekjes en een gebrek aan eigenwaarde.

Zonder die eigenwaarde vind je ook niet meer de kracht om het nieuws te volgen en te zien hoe Trump met zijn neo-imperialisme een bruine sluier over de wereld probeert te trekken, laat staan om op te komen voor de minderheden die daar in veel grotere mate dan jij de dupe van worden. Klimaat idem dito.

En dat allemaal omdat jij met je navelstaarderij het wel leuk vond om tijdens oud en nieuw aan iedereen te verkondigen dat je mee ging doen met ‘dry january’ terwijl je stijf stond van de champagne. ‘New year, new me!’

Met een rood hoofd duw ik de stang nog één keer van me af. Mijn sportvriend kijkt me tevreden aan. ‘Dat ging al soepeler dan eergisteren.’ ‘Ga je vanavond nog de stad in?’

‘Nee’, mompel ik, ‘ik doe het even rustig aan.’

_Advertentie.