Onbekend en toch bemind: Mexicaanse kunstenaar schildert campus op basis van foto’s van zijn studerende zoon
Vanuit Mexico-Stad schilderde Oscar Oramas Vicario Tilburg University tientallen keren, op basis van foto’s die zijn zoon Sebastian, student International Business Taxation, hem stuurde. Een plek die hij nooit had gezien, werd zo toch vertrouwd. Univers deelt zijn verhaal en een aantal kunstwerken.
Nog voordat hij ooit voet zette op de campus van Tilburg University, had kunstenaar Oscar Oramas Vicario de vijver, bruggetjes en bomen al tientallen keren geschilderd. Gebaseerd op foto’s van zijn zoon Sebastian (24), student International Business Taxation in Tilburg, ontstond in Mexico-Stad een serie schilderijen van een plek die hij alleen van afstand kende.
Die afstand bleek geen beperking, maar juist een hulpmiddel. ‘Afstand werkt als een filter,’ zegt Oramas. ‘Zoals een Instagramfilter, maar dan emotioneel. Het maakt een plek abstracter. Je schildert niet alleen wat je ziet, maar vooral wat je voelt.’
Gevoel op canvas vastleggen
De kunstenaar schildert al zijn hele leven, meestal landschappen en tuinen. ‘Ik ben geen verhalende schilder,’ legt hij uit. ‘Ik probeer één gevoel vast te leggen. Mijn techniek is traditioneel, bijna impressionistisch.’
Natuur vormt daarbij al jaren zijn belangrijkste inspiratiebron. Die interesse deelt hij met zijn familie. Gesprekken over natuur, kunst en tuinontwerp zijn thuis vanzelfsprekend.
Wat Oramas direct opviel aan de foto’s van zijn zoon Sebastian, was de manier waarop gebouwen en natuur in elkaar overlopen. ‘De campus ligt in het bos. Het voelt alsof alles daar altijd al heeft gestaan,’ zegt hij.
Vooral de vijver en de open plekken met tafels maakten indruk. ‘Je ziet de natuur in volle glorie. Dat is een geweldige omgeving om te studeren.’
Een plek herkennen die je nooit zag
Toen Sebastian na enkele jaren afstudeerde, reisde de familie naar Nederland. Voor Oramas was het een bijzondere ervaring om een plek te bezoeken die hij al zo vaak had geschilderd.
‘We herkenden alles,’ zegt hij. ‘Die boom, de vijver, het bruggetje. Het voelde alsof we een vriend bezochten. Heel bijzonder.’
De werkelijkheid botste niet met zijn verbeelding, integendeel. ‘De visuele realiteit verrijkt je ervaring,’ vertelt hij. Sebastian herkent dat. ‘Het werd een gedeelde ervaring,’ zegt hij. ‘De schilderijen brengen je dichter bij elkaar.’
Kunst als lijm
Wat Oramas misschien nog het meest raakte, was de sfeer tijdens de diploma-uitreiking. ‘De speeches waren heel menselijk, dicht bij de ziel. Het ging over vriendschap, solidariteit en respect voor natuur. Over leren leven, niet alleen studeren.’
Volgens hem speelt kunst daarin een rol. ‘Kunst is een soort lijm voor een universiteit en voor de samenleving. Het verbindt ervaringen, gevoelens en waarden.’ Als studenten of medewerkers zijn schilderijen bekijken, hoopt Oramas dat ze even anders naar hun omgeving kijken.
‘Dat ze zien hoe bijzonder deze plek is,’ zegt hij. ‘En hoe waardevol de ervaringen zijn die ze hier opbouwen, zoals studeren en nieuwe mensen leren kennen.’
Advertentie.
