Mijn illusie van onsterfelijkheid heeft deukjes opgelopen

Kinderen voelen zich onsterfelijk. Nu ook zijn tweede zoon naar school gaat, voelt Tom Grosfeld zich juist sterfelijker dan ooit. ‘Alsof ik in een dag tien jaar ouder ben geworden.’

Dat er heuvels waren in het Spoorpark wist ik natuurlijk wel, maar dat je er met een slee zo hard vanaf kon roetsjen, nee, dat had ik nou ook weer niet verwacht. 

Daar stonden we dan, te midden van de sneeuw, kijkend naar hoe de kinderen met hun slee naar boven klauterden, de helling afgleden, wooaah en dat was vet! riepen en weer omhoog klommen. Elke duik naar beneden wilder, sneller, gevaarlijker dan die van daarvoor. 

Angst kennen ze nauwelijks. Ze hebben oneindig veel vertrouwen in hun capaciteiten. Steeds vaker praten ze over welke superkrachten ze hebben. Ze zijn onverwoestbaar. Helemaal wanneer ze van de helling glijden. Ze zullen niet vallen, zich niet bezeren, objecten zoals bomen of prullenbakken met gemak ontwijken. Ze zijn bij vlagen opschepperig. Maar zo zijn kinderen nu eenmaal. Ze zijn ongefilterd, onbeschaamd en ja, narcistisch. 

Freud schreef het al: het onbewuste heeft geen weet van de dood of van de tijd. In ons dagelijks functioneren geloven we niet in onze eigen dood. We voelen ons onsterfelijk. Anders zou het leven op aarde niet te dragen zijn. Voor kinderen geldt dat nog meer. Ze geloven dat ze als enige ter wereld onvervangbaar zijn, beschouwen de wereld als een plek waar ze een heldenrol kunnen spelen. En spreiden dat ongegeneerd tentoon. Dat is goed: het maakt dat ze risico’s nemen, dingen aangaan, groeien, mens worden. 

Mijn eigen illusie van onsterfelijkheid heeft deze week wat deukjes opgelopen. Ik voel me, eerlijk gezegd, sterfelijker dan ooit. Het kind dat een paar dagen geleden nog van de helling scheurde, is vier geworden. Ook hij gaat voortaan naar school. 

Daar voel ik van alles bij, maar het meest indringend is het besef dat de tijd niet langer stolt, maar als een razende de helling afglijdt. De fase met jonge kinderen is in een vingerknip afgesloten. Plots ben ik een vader met twee kinderen die naar school gaan. Alsof ik in een dag tien jaar ouder ben geworden. Of: tien jaar dichter bij de dood.

Ik wist altijd wel dat de tijd niet eeuwig duurde, maar nu wordt het wel heel provocerend in mijn gezicht gewreven. Ik heb denk ik een paar weken nodig om daarvan te herstellen. Dan kom ik er weer bovenop. Keer ik terug naar de illusie van onsterfelijkheid die het leven zo prettig en aangenaam maakt. Al zal het, ben ik bang, nooit meer helemaal hetzelfde voelen.

_Advertentie.