Ik ben weleens op mijn gezicht geslagen

Opkomen voor je vaderland in tijden van oorlog? Thomas Kaufmann kan niet vechten, toch ziet hij het wel voor zich. ‘Ik ben de komende oorlog voor Nederland.’

Bij ons in de bubbel wordt de laatste tijd met enige regelmaat de vraag opgevoerd of dezen en genen zich, mochten de Russen of Amerikanen aan de grenzen komen morrelen, aan zullen melden voor de strijd. Hetgeen vaak heel verschillende reacties uitlokt, wat niet bepaald gangbaar is in bubbels.

Bescherming van vrienden en familie aan de ene kant. Pacifistische kernwaarden aan de andere kant. Vechten voor onze democratische normen en waarden aan de ene kant. Niet willen sterven voor een ‘racistisch kutland’ aan de andere kant.

De andere kant neemt het nogal zwaar op.

Om de emoties wat tot bedaren te brengen knal ik er maar snel die oude leugen in: ‘Dulce et decorum est pro patria mori.’

Hetgeen bij oom agent niet goed in de smaak valt. ‘Aan Latijns (*sterft van binnen*) hebben we niks, Kaufmann. Kun je een beetje knokken?’

Het korte antwoord is nee. Uit principe, voeg ik nog toe. Waarop de rest van de groep collectief zucht. ‘Maar,’ roep ik snel (ik ben toch een pleaser), ‘ik ben weleens op mijn gezicht geslagen.’

We spreken enkele jaren geleden. Open feest bij Plato. Binnen had zich een groep jongens verzameld. Grote gasten, zeventien vinkjes, besmuikte koppen, vette haren, iets te dik. Zoals ze er bij Olof destijds allemaal uitzagen. Enfin, die stonden binnen dus. Duidelijk te azen op een moment waarop ze volgens oud studentengebruik de bar konden ‘overnemen’.

Nou ja, dat hadden ze bij Plato natuurlijk ook wel door. Dus die zetten daar een paar van dezelfde types tegenover. Toevalligerwijs stond ik daar ook in de buurt. ‘Jij was ook groot en dik natuurlijk.’ Op een gegeven moment, vervolg ik onverstoorbaar, zie ik iemand een biertje strepen richting de dj-booth. Ik verhaal halen. Man draait zich om. Is het precies die ork uit Lord of the Rings die naar Harvey Weinstein gemodelleerd is. Nou ja Harvey, misselijk type, haalt ineens vol uit naar mijn gezicht. Waarop mijn bril pardoes van mijn gezicht vliegt.

Heel gedoe natuurlijk, ik op handen en voeten die bril zoeken. Rondom mij de slag om Minas Tirith. Uiteindelijk vond iemand in een oranje shirt mijn bril, heeft EHBO’er Wim een dozijn watten in mijn neus gestopt en kon ik mijn moeder appen hoe je bloedvlekken uit je kleren krijgt.

Dag erna. College, wat denk je, zit Gothmog gewoon een paar stoelen verderop een rozijnenbol te eten. Dus ik confronteer hem even met mijn dikke neus. ‘Had je al.’ Waarop hij in plat Orkerwaals iets naar me teruggromt. Toen heb ik het er maar bij gelaten.

‘Dus je kan niet knokken?’

‘Nee, maar ik ben de komende oorlog wel voor Nederland. Ik heb mijn wuppies al van zolder gehaald.’

_Advertentie.