De voetbaluitslagen van de vorige avond

Sinds hij een aantal apps van zijn mobieltje heeft verwijderd, voelt columnist Tom Grosfeld zich bevrijd. ‘Wat het extra leuk maakt is dat ik mijn best aan het doen ben om die analoge wereld hier en daar nieuw leven in te blazen. De papieren krant is weer mijn venster op de wereld.’

Vorige maand schreef ik in mijn column over toenemende smartphoneverslavingen en hoe we telkens tegen beter weten in proberen uit die verslaving te ontsnappen (apps verwijderen, telefoon opbergen in de la, detox, enzovoorts). En dat de oplossing waarschijnlijk lag in het veel radicalere idee om de analoge wereld van de jaren zeventig te herstellen.

Ik schrijf al jaren kritisch over technologie, maar onderneem tegelijkertijd zelf weinig actie. Dat begon te knagen. Een oude Nokia of dumbphone nemen waarmee je alleen kan bellen of sms’en vond ik te spannend. Het lijkt me in deze tijden moeilijk om te leven zonder WhatsApp en Signal, tenminste, als je ook af en toe nog wat vrienden wil zien.

Toch heb ik halverwege april besloten om – ook best radicaal – alle apps (sociale media, nieuwsapps, en dergelijke) van mijn telefoon te gooien. Of nou ja, bijna allemaal dan. Whatsapp en Signal staan er nog op. Verder: Google Maps, NS, Thuisbezorgd en Rabobank. Ik hoef het mezelf niet onnodig ingewikkeld te maken.

En het belangrijkste (en meest radicale, vind ik zelf): ik heb geen webbrowser meer. Wel internet, maar ik kan er niet op surfen. Dat weerhoudt me op zwakke momenten om toch voetbalsites, nieuwssites en meer te lezen, of stiekem in te loggen op sociale media. Het kan gewoon niet.

Dit gaat nu een maand goed. Het scheelt natuurlijk dat ik overdag achter mijn laptop werk en het internet tot mijn beschikking heb (al log ik bijvoorbeeld nooit meer in op Instagram, geen behoefte aan, dat is al winst). Maar toch. Ik voel me bevrijd. Mijn laptop ligt altijd op zolder, ik verplaats dat logge ding nooit.

Dus maandag- en dinsdagmiddag, ‘s avonds en in het weekend leef ik in een andere wereld. Ik zit niet nauwelijks meer op mijn telefoon. Ik scroll nooit meer (kan niet!). De telefoon is plots gereduceerd tot iets functioneels, tot een communicatie-apparaat. En mijn aandacht was in no time hersteld.

Wat het extra leuk maakt is dat ik inderdaad mijn best aan het doen ben om die analoge wereld hier en daar nieuw leven in te blazen. We hadden al de weekendkrant en wat abonnementen op tijdschriften, maar nu is daar de dagelijkse papieren krant bij. Dat is nu al de beste keuze van dit jaar.

De krant is net zoals vroeger weer mijn venster op de wereld. Alle onzin die voorbijkomt op sociale media krijg ik niet meer mee, ik blader de krant door, lees wat ik interessant vind, wat mijn aandacht trekt. En als guilty pleasure lees ik af en toe (net als toen ik deed als jongetje van een jaar of tien) de voetbaluitslagen van de vorige avond terug. Hoe spannend! En nostalgisch.

Ik hou er niet zo van mijn lezers direct aan te spreken, laat staan een opdracht mee te geven, maar toch, ik kan het niet laten: probeer het ook eens. Echt, het zal je leven veranderen.

_Advertentie.