De opstapelende stress van jonge academici

Langzame stress sluipt het werk van jonge academici binnen, schrijft Irene Kamara. Een blogpost, een workshop en een review. Niet de grote deadlines, maar de opeenstapeling van kleinere taken veroorzaakt de stille druk die vaak onopgemerkt blijft.

‘Hé Bas, zou je willen helpen met het organiseren van deze conferentie? Het zou een geweldige kans zijn voor je cv.’

‘Tessa, ik schrijf samen met Maria dit stuk voor een blogpost dat precies over jouw onderwerp gaat. Doe je met ons mee?’

Het leven van de jonge academicus zit vol met dit soort beslissingen; een voorstel om een evenement te organiseren, bij te dragen aan een publicatie met lage impact/weinig inspanning, enkele papers te reviewen, ergens een presentatie te geven. Allemaal misschien goede kansen met goede bedoelingen: een band opbouwen met collega’s en netwerken met andere experts, wat ervaring en vaardigheden opdoen, een kleine financiering verwerven. Maar hoeveel is genoeg? En hoeveel is te veel?

Enerzijds streven we als jonge academici naar excellentie, en ook naar impact. We willen iets teruggeven aan de samenleving, bijdragen aan beleidsvorming, gezien worden en praten over onze academische passies. We willen misschien collegiaal handelen, een goede academische burger zijn. We zijn ons ook bewust van en bezorgd over externe factoren zoals bezuinigingen op het hoger onderwijs en andere financiële beperkingen.

Anderzijds is er maar zoveel dat iemand in een academisch jaar kan doen. In een tijdsblok van twee uur op een vrijdagochtend, vrij van onderwijs: moet je een training volgen of een paper reviewen voor een tijdschrift? Of geen van beide?

Hoe iemand die beslissingen neemt, is soms impulsief; op andere momenten is er een geweldige mentor aan wie je het kunt vragen. Of je hebt een goed intern kompas en een plan. Of je leert het simpelweg op de harde manier; door fouten te maken.

Wat zeker is, is dat al deze kleine, minder belangrijke taken zich opstapelen en bijdragen aan iemands werkdruk en stressniveau. Een blogpost en de organisatie van een workshop vertalen zich ook in een reeks vergaderingen, e-mailuitwisselingen en uiteindelijk deadlines.

Binnen milieustudies (Nixon, 2011) is slow violence een concept dat wordt gebruikt om geweld aan te duiden dat geleidelijk plaatsvindt en niet noodzakelijk zichtbaar is. Moeten we spreken van ‘langzame stress’ en de gevolgen daarvan voor jonge academici? Stress die zich vaak ongemerkt naar binnen werkt en zijn plek vindt naast de grote projectdeadlines en onderwijstaken.

Een deel van deze stress kan voortkomen uit het ontbreken van duidelijke loopbaandoelen en begeleiding over hoe die te bereiken. Of groepsdruk. Of andere externe factoren.

Helaas heb ik geen magisch recept voor hoe je goede keuzes maakt. Mijn boodschap hier is: we moeten ons bewust zijn van de verborgen risico’s van kleinere taken, en verstandig kiezen, passend bij de fase van onze loopbaan, door begeleiding en advies te vragen aan mensen die we bewonderen en respecteren, en altijd goed voor onszelf te zorgen en onze gezondheid en ons welzijn prioriteit te geven.

_Advertentie.